Archive for the ‘ગઝલનુમા નઝમો’ Category

મૃત્યુની ગઝલનુમા નઝમ

ઓગસ્ટ 3, 2010

(લખ્યા તારીખ: ઑગસ્ટ ૦૩, ૨૦૧૦)

(છંદ: ગાલગાગા|ગાલગાગા|ગાલગાગા|લલલગાગા)

ડાળ પેલી જે ફળેલી ઝૂકવાનો સમય આવ્યો

જીવતર કેરા સમંદર સૂકવાનો સમય આવ્યો

બાળગીતો, વીરગાથા, પ્રેમગીતો સકલ પૂરાં

ડૂસકાં ’ને મરસિયાં ’ને ઠૂઠવાનો સમય આવ્યો

મેંશ થોડી, જ્યોત થોડી એમ દીપક સળગતો’તો

તેલ ખૂટ્યું વાટને પણ ખૂટવાનો સમય આવ્યો

જિંદગીભર હાથમાંહે ભાગ્યરેખા સરસ દોરી

હાથ ખુલ્લા બંધ મૂઠી ખૂલવાનો સમય આવ્યો

રાત કાળી દોડતી’તી, ખેલતો’તો સપન હોળી

જો! અરુણા આભ સાથે ઊઠવાનો સમય આવ્યો

 

(નોંધ: કોઈને માટે આ નઝમ વાપરવાની થાય તો ’મેંશ થોડી, જ્યોત થોડી’ની જગ્યાએ ’મેંશ થોડી, જ્યોત ઝાઝી’ તેમ કહેવું.)

કાં તરાવ્યા?

ફેબ્રુવારી 2, 2010

(લખ્યા તારીખ: જાન્યુઆરી ૨૮, ૨૦૦૦)

(છંદ: ગાલગાગા|ગાલગાગા|ગાલગાગા|ગાલગાગા)

દ્વારકા ડૂબાવનારા, પથ્થરો તેં કાં તરાવ્યા?

’ને કદી કાંઠે ન પહોંચે તે વહાણો કાં તરાવ્યાં?

આભ માંહે મેઘ ઠાલા, અંતરે દુઃખો કરાળાં

બૂંદ પણ બે વર્ષતાં ના તે બધાંને કાં તરાવ્યાં?

જામમાં ડૂબી ગઈ થોથાં ભરી સમજણ અમારી

યાદ કેરાં કાગળોનાં હોડકાં તેં કાં તરાવ્યાં?

આખરે ખાશે અમારો બાગ આખો પાનખર તો

ફૂલ કાં ખિલવ્યાં અને પમરાટનાં છળ કાં તરાવ્યાં?

’ને હરદ્વારે તમારે કો’ક પાગલ પૂછતો’તો

કાંઠડે અંધાર મેલી  દિવડા તેં કાં તરાવ્યા?

જિંદગી

જાન્યુઆરી 31, 2010

(લખ્યા તારીખ: ૧૯૯૧)

નથી જાણતાં આશા કે સપનાં કે

થવાની સફળ એક દિન આ જિંદગી

ખ્યાલો પણ જુઓ છેને વિવિધ રૂપના

જવાની કદી પણ ખાલી ન આ જિંદગી

સતત ઊઠે છે મોજાં જીવન તણી ગોળીમાં

ઝેર પામશે કે અમૃત કોણ જાણે આ જિંદગી

પાયે પડ્યો છે નક્કી કાચબો ભવસાગરમાં

કઈ વાતે ટકે છે ભારેખમ આ જિંદગી?

મળશે અમીજળ માંહ્યથી તેવી આશામાં

જાતનાં જ છોડાં ઉખાડે જાય આ જિંદગી

હશે માત્ર એક જ દીવડો આયના મહેલમાં

એક જ ફૂંકે શેની હોલવાય આ જિંદગી?

પામ્યા કરે છે

જાન્યુઆરી 28, 2010

(લખ્યા તારીખ: જાન્યુઆરી ૨૮, ૨૦૦૦)

(છંદ: ભુજંગી: લગાગા|લગાગા|લગાગા|લગાગા|લગાગા|લગાગા|લગાગા|લગાગા)

(તાલ: દાદરા)

તમારા ઘડેલા બધાયે મનુષ્યો સદાને નવાઈ જ પામ્યા કરે છે

તમારી નજરમાં ભર્યું શું છ’ એવું સદા સૌ તવાઈ જ પામ્યા કરે છે?

નવાહન નથી કે નથી ભાગવત પણ, કહું શું કહાણી અમારા જીવનની?

ન તળ છે જ કૂવે, ન બળ બાહુએ છે, તમન્ના સવાઈ જ પામ્યા કરે છે!

કહ્યું’તું અમોને જગત છે તમારું રસે માણવાની મહારાસલીલા

છતાં નાથ જાણું ન કાં ભાગફૂટ્યો સદાને ભવાઈ જ પામ્યા કરે છે?

કહો ને કહેનાર “આવીશ પાછો” મહાભારતે, જંગ વચ્ચે બધાની,

વિશ્વાસે રખાવી, વહાણો વમાવ્યા, ખલાસી જુદાઈ જ પામ્યા કરે છે!

તમે તો રહો છો સદા મંદિરે ’ને વસો છો બધાંમાં મનાયે સદાયે

પહોંચે જ્યાં યાદ ત્યાં લગી બંદા સદાને સરાઈ જ પામ્યા કરે છે!