કવિતા ઊગે


(લખ્યા તારીખ: ડિસેમ્બર ૨૨, ૧૯૯૭)

(તાલ: રૂપક)

ક્યાંક જો સંસારમાં કવિતા ઊગે

આકરા અંધારમાં સવિતા ઊગે!                       ક્યાંક.

અંધાર તો ભરડો લઈ ઊભો રહ્યો

શિયાળો કરડો થઈ વાતો રહ્યો

ક્યાંક જો તાપણા સારું તણખા ઊગે

આકરા અંધારમાં સવિતા ઊગે!                       ક્યાંક.

જાતના પડછાયાથી બીવે ગયા

પારકી આશા ઉપર જીવે ગયા

જાતની માળાને જો મણકા ઊગે

આકરા અંધારમાં સવિતા ઊગે!                        ક્યાંક.

પછડાટ છે ’ને દર્દ છે ’ને સખ્તી પણ

સચ્ચાઈ છે ’ને સાથે છે બદબખ્તી પણ

કસોટી પર સાચા સમા રણકા ઊગે

આકરા અંધારમાં સવિતા ઊગે                         ક્યાંક.

લખે જ જાઉં જો પત્ર આ અનંત હો

કે કર્કશ આ જગતની સામે તંત હો

ધરબાયેલા બારૂદ પર પલીતા ઊગે

આકરા સંસારમાં સવિતા ઊગે!                        ક્યાંક.

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: